آن وقت ها که پرخور بودم، بیشتر از توجه به طعم و مزه ی غذاها، تندخوری میکردم و حجم غذا برایم اهمیت داشت. در فضای خوابگاهی آن ایام، جزو معدود کسانی بودم که آشپزی بلد بود، برای همین اغلب از انجام کارهای اتاق و شستن ظرف ها معاف بودم. هم اتاقی ها و هم سوئیتی ها، شب هایی که از غذای دانشگاه دلزده بودند، خرید میکردند و من و یکی دوتا که قدری آشپزی بلد بودیم، استامبولی یا پلوخورشتی را مهیا میکردیم و تا دیروقت میهمانی را کش میدادیم، تا یادمان برود دوری از خانه و دلتنگی و...

بعدتر ها، چاق تر شدم ث پرخوری پاسخ نامفهومی بود به استرس های کاری؛ شبهای کشیک طرح و بیخوابی های چند روزه به پرخوری و ریزه خواری می گذشت و روزهای پایان طرح مبتلا به Ptsd شدم، کبدم چرب شده بود و وزنم از ۱۳۰ کیلو بالاتر رفته بود.

مدتها گذشت تا از آن وضعیت فاصله گرفتم، حالا بیشتر به بو، طعم، رنگ و انرژی غذا توجه میکنم. حالا باور دارم به عشقی که در دستها جاری میشود، تا ترکیب مرکبی از غذا شکل بگیرد، به سان شعر یا نثر که حرف ها و کلمات باید به اندازه و درجای خود واقع شوند تا خیال مخاطب را برانگیزند.

روزی که بنده ی دستان تو باشم، عبادت تنهای نگاه و لمس و بوسیدن از نظرم نقصان بندگی ست. باید از منظر زیبایی شناختی نگاه ویژه ای داشت به خلقت دستانت، هنر ترکیب رنگها و غذاها و ادویه ها و چینش بینظیر اغذیه تا و ظرف ها و مظروف ها و میز و صندلی و نوشیدنی ها...

قلیه ماهی و میگوپلو و پاکوره و ماهی صبور، شایدهم سمبوسه و فلافل آبادان را باید از دستان تو چشید، از تاک چشمانت شرابی برداشت، برای همیشه، مست این خلقت خدایگان المپی بود...