این روزهای آخر سال بیشتر دلتنگ ت میشوم، دلتنگی درد بدی است نداجان، مثل درد بی پدر و مادر نروپاتی است؛ تا مغز استخوان آدم مور مور و گزگز و سوزن سوزن میشود و با هیچ کوفتی نمیشود افسار این کرخی را برای لحاظاتی حتی در دست گرفت و مهار کرد.

زمستان که چمدان ش را می بندد، من دلم تنگ بهار میشود، بهار که نه؛ بهار متصل به دیدار تو. بهار اصلا با تماشای تو بهار میشود، چنان که پاییز، چنان که زندگی، وگرنه روح رنج دیده ی ماکه با تماشای گل و سوسن و سنبل آرام نمیگیرد.

دل تنگ تو شده ام، کدام تو؟

نمیدانم؛ تجربه ی زیسته ی من از داشتن تو، لحظات اندکی است که مقابلت نشسته ام، هردومان ساعتی را با دلشوره و هیجان پشت سرگذاشته ایم و تمام. باورت میشود؟ تمام شد، به همین سادگی!

یا چندساعت مقابل ت نشستن و حرف زدن، بیست سال قبل، که حس جدیدی را در وجودم تجربه می کردم و بلد نبودم آن را ابراز کنم، لااقل در شکل صحیح اش و بیست و چندسال گذشت و تاوان نداشتنت را به خودم پس دادم...

زندگی همین قدر ساده و همینقدر پردرد است! گاهی باخت هایت همان اول پریدن کوله بار بزرگ پر وزنی میشوند بر دوش ات و بالاجبار کل زندگی باید تجربه ای تلخ را بر شانه هایت حمل کنی؛ من باختم و به نداشتن ت تن دادم!

دلتنگ تو ام، دل تنگ شانه کردن موهایت، بافت دل انگیز موهایت، نوازش، بوسه و سر گذاشتن روی شانه هایت... نه! من این خس ناب را باتو تجربه نکرده ام؛ مگر آدمی میتواند برای کارهای نکرده ای دلتنگی کند؟ اینها بیشتر تمنای درونی یا امیال حیوانی بشر خاکی است.

منِ بشرِ خاکی دلم تنگ لحظاتی است که دستت را در دست بگیرم، با انگشتانت چشمانم را لمس کنم و تو برایم فروغ بخوانی؛ میدانی چه تقابل بیگانه ای در نیمکره های مغز برپا خواهد شد از التذاذ دوپامینی محض بین حس لامسه، بویایی و شنوایی!

نداجان

آه که که دلم برای همین صدا زدنت و "جانم" گفتن هایت چقدر تنگ است...

محبوب م

خداوند یک فیلم به ما بدهکار است، فیلمنامه ای که نوشته ام از زیستن خیالی ام با تو، ارزش فیلم شدن ندارد؟!