درد امان نمیدهد، روز چندنفر می آیند دست میگذارند روی قلب شان، دیگر نمیشنوم چه میگویند، پای قلب که می آید وسط، واژه ها دروغ میگویند؛ نبض شان را میگیرم، در چشم هایشان نگاه میکنم، تا رد ترک های دلشان را پیدا کنم. چه بد کردیم قلب آدمی را تقلیل دادیم به رگ و پی؛ قلب از جنس ریتم و فرکانس و منحنی و موسیقی است. روزهای فقدان و هجرانش فرق میکند با طحال و کلیه و پانکراس، حال خوش و ناخوش قلب را میتوان از صدای تپش هایش فهمید. استادی می گفت اگر کسی گفت قلب م درد میکند، بگویید نشانتان بده محل درد را، اگر یک نقطه را انگشت گذاشت، دنبال علل جسمی باشید، اگر پهنای دستش را روی قلب گذاشت دنبال علل روحی و روانی بگردید؛ راست میگفت پیرمرد.

حال قلب م درد میکند، نمیدانم چطور دستم را رویش بگذارم تا آرام بگیرد، نمیدانم نبض م را به کدام خط از دستنوشته هایش پیوند دهم.

کاش لااقل برای قلب از همان قرص های رنگی به دردنخور درست نمیکردیم، درمان دردهای کشنده اش را تقلیل نمیدادیم به گچ های طعم دار تلقین نما. کاش برای این دردها طبیبی تو را تجویز میکرد، اندکی دیدار تو از دور، مقداری شنیدن صدایت، هر ۸ ساعت یکبار یک دقیقه آغوشت، قبل از خواب استشمام بوی ت، یک بوسه بوقت تشدید درد مستقیم...