رنگ چشمانت را ترجیح میدهم

نگاهت را وقتی به بهارنارنج ها آب میدهی ترجیح میدهم

رنگ فیروزه ای ناخن هایت را ترجیح می دهم

حتی خودم را وقتی دیوانه وار عاشقت هستم

و عکس هایت را به تماشا نشسته ام، ترجیح میدهم

درختان نخل را ترجیح میدهم

خیابان های خاکی پشت پالایشگاه را هم

خداوند کنار اروند را به خدای خیابان فرشته و گیشا و اکباتان ترجیح میدهم

غاده و درویش و قبانی را بر دیگران ترجیح میدهم

کاظم الساهر را و گاهی چاووشی را بر دیگران ترجیح میدهم

خودم را وقتی آدم ها را دوست دارم نسبت به وقتی که بشریت را دوست دارم ترجیح میدهم

خود دیوانه ام را و همه ی دیگرانی که روزی یا روزگاری عاشق تو شده اند را حتی بر خودم ترجیح میدهم

تاوان دادن م را بر روزگار فراموشی ترجیح میدهم

پ. ن: بر اساس شعری از شیمبورسکا، آدم ها روی پل