چقدر دلم برایت تنگ میشود؛ دلت چقدر برایم تنگ میشود؟!

پرسه می زنم در خیابان، غریبه ام بین مردمی که شبی را میثاق عشق کرده اند لابد، غریبه ام با خودشان و عطر آغوش هایشان... لابد روزگار، روزگار همین عشق های دوزاری است، شاید، من اما دیگر نمیتوانم خودم را عوض کنم، نمیخواهم خودم را تغییر بدهم... پرسه میزنم و حالم از خودم و آدمی زاد بهم میخورد، دنیا شاید دنیای همین آدم ها باشد، برای ما غریبه ها مرگ شاید بهترین ماوا باشد.

راه میروم و انگار زمان ایستاده باشد، دلم میخواد در بعد دهم یا دوازدهم دنیا خودم را برسانم به تو... فارغ از من، شاید خندیده باشی جایی، شاید روبه اروند شعری را زمزمه میکنی... نمیدانم، فقط این دل تنگ هوایی توست؛ زندگی اینگونه شاید مضربی باشد از مفهوم غریب عشق. این زیست بهم ریخته ی دوری و تنهایی و عشق...

به مرگ فکر میکنم، به جزئیاتش؛ یاد بیماران می افتم، مبتلایان به افسردگی متوسط تا شدید، مغلطه ی دنیای DSM4، فلسفه ی عجیب خودکشی و دنیایی که برای خیلی ها دیگر قشنگ نیست، حرف هایشان در مغزم میچرخد...

دنیای من بی تو نه جای زندگی است، نه زیبایی هایش ستودنی است...

می دانم، دنیا شاید مملو از زیبایی های اعجاب انگیز باشد، اما برای یک بیمار مبتلا به آسم هم دنیا پر از هواست، اما نهایتا چیزی که نصیبش میشود Air Hungering و نفس تنگی است؛

بی تو دلم گرم نمیشود به زندگی، نفسم بند آمده و دلم اما کوتاه نمی آید به رفتن، به نیست شدن، به فلسفه بافی برای حال بدم.

درد، درد، درد...