انگار فقط یک روز کنارم بودی و حالا هزار سال شده که ندارمت. از آن یک روز هزار سال خاطره دارم که به یاد بیاورم، که مرور کنم، که بنویسم، که درد بکشم و از این هزار سالی که بی‌تو گذشته چیزی یادم نیست جز یک تسلسل باطل. هر روز به زور غذا خوردن، به زور خوابیدن، به زور نفس کشیدن و چند کار زوری دیگر. نفس کشیدن این روزها البته سخت‌تر هم شده. انگار چیزی، غده‌ای، غمی هر روز در سینه‌ام در حال بزرگ‌تر شدن باشد و جایی برای نفس کشیدن باقی نگذاشته باشد. انگار یک مشت خاک گلویم را پر کرده باشد؛ نفس‌هایم سخت پایین می روند، سخت‌تر بالا می آیند. نه، در نبودت دیوانه نشده‌ام فقط هنوز پشت رُل با یک دست رانندگی میکنم و دست راستم را روی صندلی کنارم، همانجایی که همیشه دست تو انتظارش را می‌کشید می‌گذارم. هنوز به آینه‌ی اتاقم که نگاه می‌کنم تو را می‌بینم که به من تکیه داده‌ای و من دست‌هایم را روی شانه‌ات گذاشته‌ام و در آغوش کشیدمت. دست‌هایم هنوز بوی تن تو را می‌دهد. پیراهنی را که آن شب که سرت را روی شانه‌ام گذاشته بودی پوشیده بودمش و یک تار مویت به آن چسبیده، هنوز نشُسته‌ام. قاب عکسم را از روی دیوار برداشته‌ام، پیراهنم را آویزان کرده‌ام به میخ قاب عکس، اتاق بوی موی تو را می‌دهد. نه دیوانه نشده‌ام فقط شب‌ها با هزار بدبختی پلک‌هایم روی هم می‌رود و چند دقیقه بعد اسمت را فریاد میزنم و از خواب می‌پرم. گوش‌هایم سنگین شده صدای کسی را نمی‌شنوم. در سرم فقط صدای توست که مرا با نام کوچکم صدا میکنی. در خیابان همه را شبیه تو می‌بینم، دنبالشان راه میفتم، می‌ایستند، نگاهشان میکنم، تو نیستی، گریه میکنم. زیاد سعدی میخوانم؛ تو سعدی را دوست داشتی. دیشب دیوان غزلیاتش را باز کردم بیت اول نوشته بود: کارم چو زلف یار، پریشان و در هم است / پشتم به سان ابروی دلدار، پر خم است. سعدی حال مرا می‌فهمد، می داند که نبودنت چه بر سر من آورده. باید برایت بنویسم که بدانی که دوستت داشتم، که دوستت دارم، که دوستت خواهم.... نمی دانم اصلا تا کی دوستت خواهم داشت. نمیدانم اصلا تا کی زنده‌ام، هیچ چیز نمی دانم جز اینکه دلم برای خنده‌هایت، اخم‌هایت، دست‌هایت، موهایت، دلم برای بوسه‌هایت تنگ شده. همین.

#فرهاد_موحدی