دلتنگی ما را کشت

دلتنگی به همان اندازه ی جنگ آدم میکشد؛ آدم هایی که در یک گوشه ی خلوت در خود دور از محبوب شان می میرند و دیگر بر نمی گردند به زندگی...

من دلهره ی سکوت دارم و گرفتار خفقانم و دچار به نبودنت، کلمه از دهانم بیرون نمی آید مگر برای حوائج روزمره، چشم باز نمیکنم و دهان نمی بندم مگر برای زنده ماندن... چشم انتظار تو ام... که بیایی، حرف بزنی، کلمه ها را جان دوباره دهی، جان مرا کلمه ببخشی، دستم را بگیری... تا... من از مرگ مدام خسته ام ندا!