از همان شبهاست که کلهر کمانچه را دستانش می رقصاند، شجریان زخم های حنجره ام را چنگ میزند و من به تو...

چرا از هرطرف میروم به تو می رسم؟ چرا تمام بن بست های جهان روبروی من ایستاده اند؟

کاش میتوانستم تمام ش کنم، همین یکی دوتاسیم مانده را قطع کنم و... تمام.